Interview: Rachid Boufennara

Bellen met Bouffies

 Op de voetbalclub zijn er tal van gezichten, die je regelmatig ziet, maar waarvan je niet weet welke naam daarbij hoort. Tijd voor een kennismaking met Rachid Boufennara!

Hallo Rachid, zeg hoe is het om horeca-ondernemer te zijn in Corona-tijd?

Het zijn harde tijden voor de horeca, maar gelukkig is mijn zaak nog steeds open. Bouffies Doner richt zich op bezorgen van maaltijden, en dat gaat gewoon door, per slot van rekening moeten mensen gewoon eten. Dus dat is mijn geluk. Maar natuurlijk merk je het, zo hebben wij ook maatregelen moeten nemen om afstand te bewaren. Daarbij zijn er restaurants, die ook zijn gaan bezorgen, en misschien koken mensen wel wat vaker zelf, doordat ze meer thuis zijn. Zeker in het begin waren de gevolgen van Corona duidelijk merkbaar, maar als ik bijvoorbeeld een restaurant of café had gehad, dan was het veel erger geweest. 

Naast ondernemer ben je ook trainer bij de jeugd, hoe ben je dat zo geworden?

Vanaf het moment dat mijn zoontje Milen (6) is gaan voetballen, ben ik eigenlijk altijd komen kijken, ook bij de trainingen. Omdat trainer Folkert vrijwel in zijn eentje tientallen kinderen onder zijn hoede had, ben ik al gauw mee gaan helpen en dat ben ik sindsdien blijven doen. Naast de vaste trainers vanuit het CIOS zijn er meer ouders betrokken bij het ondersteunen van de trainingen, het is gewoon heel erg leuk om te doen. In het verleden ben ik ook jeugdtrainer geweest bij VV Hurdegaryp, kinderen ontwikkelen zich zo snel, en het is mooi om daarbij te helpen. 

Je zoontje Milen ken ik een beetje, dat is een lekker goalgettertje zeg! Heeft hij dat talent van jou? 

Dank je! Laten we het erop houden, dat zijn opa en oma duidelijk een kleine Rachid in Milen herkennen, dus ik denk het wel. Ik heb zelf jarenlang gevoetbald, onder andere bij LVV en VV Leeuwarden, maar door knieletsel een aantal jaar geleden moest ik daar helaas mee stoppen. Ik kon best een balletje trappen, al zeg ik het zelf. Ik was van nature een 10, maar heb ook veel linksbuiten gestaan. Omdat ik van nature rechtsbenig ben, heb ik vroeger heel veel tijd in de ontwikkeling mijn linkerbeen gestoken. Dat is een mooi voorbeeld van een les, die ik Milen ook meegeef, die oefent daarom dagelijks zijn linkerbeen op een muurtje hier bij huis. 

Heb je zelf nooit bij Frisia gespeeld?

Nee, dat is er nooit van gekomen, Milen is hier lid geworden dankzij zijn vriendjes, die hier ook speelden, zo gaat dat. Dus vandaar dat ik hier zo terecht ben gekomen. Maar ik overweeg weer te gaan voetballen, want ik ben weer hersteld van het knieletsel. En wie weet wordt het dan Frisia. Het is een mooie club, en ik woon vlakbij in Bilgaard, dus het is zeker een reële optie. Misschien dat mijn dochter Kenza (5) hier ook wel gaat voetballen, dat zou helemaal leuk en praktisch zijn. 

Tekst: Ruben Brouwer